W XVIII wieku naukowcy uważali elektryczność i magnetyzm za dwa zupełnie niezwiązane ze sobą zjawiska fizyczne. Po tym, jak duński fizyk Johann Gerhard Oersted odkrył magnetyczne działanie prądu elektrycznego w 1820 r., brytyjski fizyk Michael Faraday odkrył indukcję elektromagnetyczną w 1831 r. Odkrycia te potwierdziły, że energia elektryczna i energia magnetyczna mogą ulegać wzajemnej przemianie, kładąc podwaliny pod późniejszy rozwój silników elektrycznych i generatorów; w ten sposób ludzkość wkroczyła w erę elektryczną dzięki tym wynalazkom. W latach trzydziestych XIX wieku amerykański fizyk Joseph Henry wynalazł przekaźnik, badając sterowanie obwodami za pomocą zjawiska indukcji elektromagnetycznej. Najwcześniejszymi przekaźnikami były przekaźniki elektromagnetyczne, które wykorzystywały zjawisko wytwarzania i zanikania siły magnetycznej w elektromagnesach pod napięciem i-bez zasilania, do sterowania otwieraniem i zamykaniem innego obwodu wysokiego-napięcia i-prądu. Jego pojawienie się umożliwiło płynne działanie zdalnego sterowania i zabezpieczanie obwodów. Sztafeta jest wielkim wynalazkiem w historii nauki i technologii; jest to nie tylko podstawa elektrotechniki, ale także ważny fundament technologii elektronicznej i technologii mikroelektroniki.
Przekaźnik jest elektrycznym urządzeniem sterującym, które po podaniu określonej wielkości wejściowej i przytrzymaniu go przez wystarczający czas powoduje określoną z góry skokową zmianę kontrolowanej wielkości w elektrycznym obwodzie wyjściowym. Gdy wielkość wejściowa spadnie do pewnego poziomu i będzie utrzymywana przez odpowiednio długi czas, powraca do stanu początkowego. Jej podstawową zasadę można prześledzić już w XIX wieku, w przełomie elektromagnetyzmu.
